ข้างไหนจริง ฝั่งไหนฝัน

ฤา ทั้งหมดที่เราควรทำ คือ …เลือกข้าง

ระหว่างดู The Orphanage  ใจก็เต้นแรง เพราะกลัวว่า หนังจะเป็นอย่างชื่อไทยที่ตั้งไว้  “โรงเลี้ยงผี”

ก็นะ คนเรา มาเลือกเวลาดูประมาณห้าทุ่ม ในห้อง ตามลำพัง กับหนังแผ่น (ผี)

….โล่งใจ..ที่หนังไม่ไ่ด้ชวน …ขน…ให้ลุก…มากนัก

ทว่า  ยอมรับว่า หลอน

เพราะหนังใช้กลวิธีการเล่าเรื่องแบบ magical realism

ปะปนกันระหว่าง เรื่องจริง ความฝัน

ระหว่างดู ก็เฝ้าแต่นึกถึงเจ้าพ่อแห่งการเล่าเรื่องทำนองนี้   Gabriel Garcia Marquez กับ หนึ่งร้อยปีแห่งความโดดเดี่ยว

จนอยากไปหามาอ่านอีกครั้ง

เถอะ ถึงหนังไม่ได้มีคติชวนคิดมากมายนัก แต่เสน่ห์ของการเล่าเรื่องแบบนี้ เย้ายวนเหลือเกิน

มุขหนึ่งที่หนังใช้ ทำให้นึกถึง เรื่อง รักแห่งสยาม คือการเล่นเกมไขปริศนา

(เอ่อ…จะขอยืมไปใช้มั่งเวลามีงานปาร์ตี้ ท่าจะดี)

แต่ชอบเหลือเกิน เกมระหว่าง แม่กับลูก

กับการเล่านิทาน โดยให้คำหลักๆ มาสาม สี่คำ

ช่าง เป็น KM  มั่กกกก

ให้กี่ดาว..ดีนะ

สงสัยจะตัดสินใจยาก เพราะแม้แต่ข้าง..

ยังเลือกไ่ม่ไ่ด้เลยว่า

ตอนนี้ อยากอยู่

ข้างจริง

หรือ

ฝั่งฝัน

….

…..