You are currently browsing the tag archive for the 'intimacy' tag.

ราวกับว่าคำพูดประโยคนี้ใน เจ้าขายน้อย  เป็นจริงขึ้นมาทันทีที่ฉันดูหนังเรื่องนี้ intimacy

intimacy  เป้นหนังสัญชาติฝรั่งเศส กำกับโดย  PATRICE CHEREAU

ฉันได้รู้จักกับหนังเรื่องนี้ด้วยความบังเอิญ เมื่อต้องการจะค้นหา the virgin suicides ในร้านขายหนังบนห้างหรู

เพียงแค่เห็นหน้าปกหนัง ฉันก็คว้ามันกลับบ้านหลังจากจ่ายไปสองร้อยกว่าบาท ซึ่งเป็นราคาที่แพงกว่าที่ฉันเคยซื้อจากร้านคุ้นเคยในอีกห้างบนถนนรัชดา

การซื้อหนังในราคาแพง เป็นการพิสูจน์นิสัยของฉันว่า บางครั้ง ก็ยอมทำอะไรที่ “ดูโง่” ทั้งที่รู้ว่ามีทางเลือกอื่นที่ดีกว่า

:(

ต้องบอกก่อนว่าหนังเรื่อง intimacy  ไม่เหมาะกับเด็กที่อายุต่ำกว่า ๑๘ ดูอย่างแน่นอน เพราะฉากรักของหนัง แม้จะสู้ lust and caution ไม่ได้ก็ตาม  แต่การที่ผู้ใหญ่คนหนึ่งต้องนั่งอธิบายให้เด็กเข้าใจว่า

“มันเป็นไปได้นะคะ ที่ผู้ใหญ่สองคนเวลาพบกัน เค้าไม่คุยอะไรกันเลย เจอหน้า ก็แก้ผ้าใส่กันทันที  แต่หนูอย่าไปเอาอย่างนะ”

“ทำแบบนั้นไม่ถูกเหรอคะ”

“เอ่อ..คือ…เฮ้อออ”

ทางที่ดี จึงควรดูหนังเรื่องนี้ตามลำพัง หรือหากจะดีกว่านั้น ก็ดูสองต่อสองกับคนที่เราคิดในใจ “อยากให้ทำแบบในหนังจัง”

:)

หนังบอกเล่าเรื่องราวของตัวละครหญิง แคลร์ และ ตัวละครชาย เจย์ ทั้งสองไม่รู้จักกันมากไปกว่า การนัดพบเจอกันในวันพุธที่บ้านของฝ่ายชาย เพื่อ “ทำรักอย่างรื่นรมย์”

หนังให้เราเห็นมุมของฝ่ายชาย เจย์ ว่า เขามีภูมิหลังบาองย่างที่ทำให้เขาดูเหมือนจะเป็นคนรักใครไม่เป็น อาจจมาจากการหย่าร้างและไม่ได้เลี้ยงลูกชายสองคน หรือมาจากการที่ต้องดุแลพี่ชายขี้ยาที่อ่อนแอ และคล้ายจะเป็นเกย์

ในช่วงแรก เจย์ค่อนข้างมึนงงกับเกมรักวันพุธที่เขาพบ และคิดเพียงว่าผู้หญิงคงมีปัญหาและอยากระบาย เพราะทั้งคู่ไม่รู้จักกระทั่งชื่อของกัน แต่เมื่อไหร่ก็ตามที่ทั้งคู่สบตา ดูเหมือนว่ามีเพียงสิ่งเดียวที่ทั้งคู่อยากทำให้กัน..เท่านั้นเอง..

แต่แล้วเจย์กลับก้าวข้ามกฎของการมีเซ็กส์ในวันพุธไป เมื่อเขาเริ่มอยากรู้มากกว่าเรือนร่างของผู้หญิงคนที่เขาได้สัมผัส

เขาเริ่มอยากรู้ว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ หลังจากเดินออกจากประตูบ้านเขาไป เป็นอย่างไร

แน่นอน ใครๆ ก็ย่อมทายได้ว่าเขาต้องพบความเจ็บปวด  แต่ความจริงยิ่งกว่านั้นคือ เธอ แคลร์ก็เจ็บปวด เช่นกัน

ว่าไปแล้ว หนังเรื่องนี้ก็น่าจะเหมือนหนังอีกหลายๆ เรื่องที่บอกถึงเส้นที่ขีดไว้ของการสร้างความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคน

มันทำให้ฉันนึกไปถึงความสัมพันธ์ที่ตัวเองสร้างไว้ในช่วงชีวิตที่ผ่านมา

เหมือนบางถ้อยที่ร้อยเป็นทำนองในเพลงหนึ่ง

…บนทางเดินที่เราเคยหกล้ม ทำให้ใครบางคนหล่นหาย ฝากรอยแผลไว้ข้างใจ ทิ้งให้เราจดจำ…

ป.ล.

อย่างหนึ่งที่ฉันรู้สึกดีกับหนังเรื่องนี้ และพบว่าแทบจะไม่เคยเจอเลยในหนังที่ดูมานักต่อนักคือ การถ่ายให้เห็นตัวละครหยิบถุงยางอนามัยออกมาใช้อย่างชัดเจน…

คือ ถ้าต้องอธิบายเรื่องนี้กับเด็กสักคน..ก็คงมีฉากนี้แหละที่

พี่สามารถชวนคุยให้หนูเครียดได้

:-)

เรื่องที่ผ่านมาเนิ่นนาน

ห้องภาพของฉัน

DSC_0501

DSC_0508

More Photos