ประคองจิตไว้…ให้ได้อย่าง..ป๊อบปี้

ไม่ใช่เรื่องง่ายหรอก

ทั้งยังอาจถูกมองว่า…ติงต๊อง….โดนของเข้า…ที่เอาแต่หัวเราะทั้งวัน

แต่นี่แหละ…เคล็ดลับของการใช้ชีวิต…ที่ดีกว่า…the secret…สำหรับฉัน

คือการมองโลกด้วยสายตาที่เชื่อหมดหัวใจว่า….ไม่มีอะไรร้าย…ทุกอย่างล้วนมีด้านดี…และเราทำได้….

น่าเสียดาย หนังเล็กๆ เรื่องนี้…มีเวลาฉายในโรงเพียงไม่กี่วัน….

…ขณะที่ความสุขของเด็กหญิงอายุ ๙ ขวบ ดูยังไง…ก็ให้รู้สึกถึงรสชาติรอยยิ้มที่ผุดขึ้นมา…ขมที่ปลายลิ้น..

ต่างกันมากกับช่วงเวลาระหว่างดู Happy Go Lucky

ฉันหัวเราะได้อย่างเต็มเสียง….ยิ้มอย่างไม่ต้องอม..กับทุกฉากที่บอกถึงตัวตนของเธอ…ป๊อบปี้…

ครูสาวสอนเด็กชั้นประถมวัยสามสิบ….ที่มีชีวิตง่ายๆ…และไม่ตะเกียกตะกายที่จะหาบ้าน หาแฟน

แต่งงาน…หรือต้องการความสบายในชีวิตใดๆ มากกว่ามีเพื่อนร่วมห้องที่อยู่ด้วยกันมาสิบกว่าปีในห้องเช่าเก่า

มีน้องสาวหน้างอ…แต่ก็รับมุขพี่สาวได้ทุกเรื่อง

มีเด็กๆ ที่เป็นลูกศิษย์ตัวน้อยๆ ให้เธอไว้คอยคิดหากิจกรรม เพื่อทำให้การเรียนของลูกศิษย์เธอสนุกสนาน

และที่สำคัญ….การที่เธอไปเรียนขับรถ…

(เพราะจักรยานแสนรักของเธอหาย….ซึ่งเป็นฉากที่ดีมากสำหรับฉัน…ด้วยคำพูดสั้นๆ ของเธอ เมื่อเดินออกมาจากร้านหนังสือ แล้วพบว่า.. จักรยานคันโปรด จากไปแล้ว…เธอมีเพียงคำพูดสั้นๆ…เสียดายจัง…ที่ไม่ทันได้บอกลากันเลย…ดูเอาเถิด..จักรยานคันเดียวในชีวิตหายไป…เธอกลับพูดได้แค่นี้)

และพบครูสอน…ที่…เจ็บช้ำกับชีวิต…

ยิ่งทำให้ฉันเชื่อมั่นในตัวเธอได้ว่า…..ชีวิต ….ซึ่งเป็นเรื่องง่ายๆ สบายๆ…ทำได้จริง

แค่ประคองใจไว้…ไม่ให้ตก….ก็พอ…

ชอบอีกฉาก

ฉากสุดท้ายของเรื่อง

เธอไปพายเรือในสวนสาธารณะกับเพื่อนรัก

หลายประโยคของการสนทนา บอกให้เรารู้่ว่า เธอเข้าใจความทุกข์ของชีวิตดียิ่ง…

…แต่การกล้าที่จะลองทำให้ชีวิตมีความสุขบ้าง..นั่นต่างหาก…ที่สำคัญกว่า

และไม่ใช่เรื่องเสียหาย…ไม่ใช่ ฤ

tokyo sonata…ฤ มนต์แห่งครอบครัวสุขสันต์..มีอยู่จริง

เหมือนว่า..มีมือกำลังเอื้อมมาบีบหัวใจ…ระหว่างที่หนังฉาย

ทว่า..สุดท้าย….หัวใจที่บอบช้ำจากการถูกจองไว้ในความทรงจำเดิมๆ…ก็คลายออก…

เมื่อเสียงเพลง claire de lune  ดังขึ้นจากปลายนิ้วของเด็กชายคนหนึ่งที่พรมลงบนคีย์เปียโน

Tokyo Sonata สัญญาณแห่งการล่มสลายของครอบครัวยุคใหม่…หากไม่สิ้นหวัง…ตราบใดทุกคนเชื่อมั่นใน….ความรัก…

ดูหนังเรื่องนี้จบแล้ว….ฉันเฝ้าแต่ถามตัวเองในเงาจากกระจกระหว่างที่ขบวนรถไฟฟ้าพาดผ่าน…

ฤ  มนต์ขลังแห่งครอบครัวสุขสันต์..มีอยู่จริง..และเป็นความหวังเดียวคงอยู่… ท่ามกลางอารยธรรมวันนี้..ที่หันไปทางไหน……ล้วนแต่ทำให้ฉันอยากเขย่าตัว เอง…รีบตื่นขึ้นมาเถอะ…เพราะเชื่อเหลือว่ากำลังฝันร้าย…

ไม่ไ่ด้เสียน้ำตาให้หนังเรื่องนี้สักหยด…แต่กลับรู้สึกหดหู่…เหมือนตัวฉันถูกจับอัดอยู่ในกระป๋อง…ระหว่างที่เท้าก้าวพาตัวฉัน…แกมบังคับ…กลับให้ถึงบ้าน

เริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้ชายที่ถูกเรียกว่า พ่อ.. ถูกเรียกว่า…ผัว..

พวกเขาช่างแบกรับความเจ็บช้ำมากมายปานนี้เชียวหรือ

มหัศจรรย์กับผู้หญิงที่มีป้ายติดว่า แม่…ว่า…เมีย…

พวกเธอเหมือนคนที่กำลังจมน้ำ…แต่แล้วก็สำลักพุ่งพรวดขึ้นมาได้…(ทุกทีสิน่า)

อยากกอดเด็กๆ ทุกคนไว้..และกระซิบคำขอโทษ…ใช่..พวกผู้ใหญ่ใจร้ายกับพวกหนูเหลือเกิน…

หนูสัญญาได้ไหม..ว่าโตขึ้น หนูจะไม่เป็นอย่างพวกผู้ใหญ่ใจร้ายเหล่านี้ที่เรียกตัวเองว่า พ่อ แม่

…เสียงเพลง claire de lune  ดังขึ้นแผ่วๆ ใกล้ๆ…

ยามสายลมหนาวสะบัดผิวกายในวันที่พระจันทร์กลับมายิ้ม…อีกหน..แล้วเลยผ่านฉันไป