เวลายามบ่ายกับกุนเดอร่า

ไม่ได้หยิบหนังสือของกุนเดอร่ามาอ่านนาน

เล่มนี้ the book of laughter and forgetting  นอนอ้อยอิ่งรอให้ฉันทำความรู้จักมาหลายปี

หลังจากที่ถูกพาออกมาจากร้านหนังสือ

กระดาษแต่ละหน้าของ “หนังสือที่ว่าด้วยเสียงหัวเราะและการลืมเลือน”  เล่มนี้ ก็เริ่มเป็นสีเหลือง ค่อยๆ เข้ม และกรอบตามเวลา

วันนี้ เมื่อได้อ่านบทแรก….จดหมายที่หายไป….

ฉันพบว่า ความคิดของฉันที่มีต่อกุนเดอร่า ชัดเจนกว่าเดิมมาก

ขณะที่อ่านงานของ คัลวิโน่  ฉันต้องอุทานด้วยสายตาและน้ำเสียงในใจว่า…เขากินอะไรเป็นอาหารนะ…..

แต่สำหรับกุนเดอร่า….งานของเขาทำให้ฉันคิดถึงชีวิตจริงบนโลกมนุษย์ทุกครั้งไป…

เขาตอกย้ำว่า เราแต่ละคนไม่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างอิสระ ทำอะไรตามใจชอบ….นั่นน่ะ เราคิดเอาเอง

ชีวิตเราผูกกับการเมืองอย่างแน่นหนา ทว่า มองไม่เห็น

ชอบมากเลยตอนที่ zdena ใช้คำพูดเพื่ออธิบายความรู้สึกไม่พอใจหลังจากนอนกับ mirek   – ทั้งสองคนเป็นตัวละครเอกของบทนี้

…making love like an intellectual…

แน่นอน สำหรับ mirek นั่นคือคำสบประมาทอย่างแรง เพราะในยุคที่คอมมิวนิสต์ครองเมืองปราก ปัญญาชน  เป็นคำหยาบคาย

แต่ประโยคนั้นทำให้ฉันคิดถึงประสบการณ์ของตัวเอง

อ่านหนังสือของกุนเดอร่ามากเท่าไหร่ ฉันก็รู้สึกเพิ่มขึ้นว่า ผู้ชายหน้าตาดุ ขมึงทึงตลอดเวลาคนนี้ เขาเป็นนักเขียนแบบที่ฉันอยากเป็น

การโยงประสบการณ์ทางการเมืองเข้ากับตัวตนของตัวละคร  …..เป็นนักเขียนนิยายอิงการเมือง..ท่าจะดี…เหอ เหอ

ประโยคที่น่าคิดอย่างมากในบทนี้ คือการที่กุนเดอร่าพูดถึงการไล่ล่าอดีต ว่ามีความสำคัญกว่าการตั้งตารออนาคต และเป็นสิ่งที่มนุษย์นั้นหนีไม่พ้น

ด้วยเหตุนี้  เราจึงได้เห็นประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ครั้งแล้วครั้งเล่า เพราะคนเราอยากกลับไปแก้ไขอดีตต่างหาก ไม่ใช่อยากสร้างอนาคตที่ดีกว่า

เหมือนที่ mirek มาขอจดหมายรักที่เขาเขียนคืนจาก zdena  อ้างว่า อยากกลับไปรื้อฟื้นว่าอดีตในช่วงนั้นมีรายละเอียดอย่างไรบ้าง แต่ในใจกลับคิดว่า ถ้าได้จดหมายกองนั้นคืนมา เขาจะรีบหย่อนมันลงถังขยะทันที

อีกเรื่องที่น่าตั้งคำถามคือ mirek พยายามปฏิเสธความรู้สึกของเขาที่มีต่อ  zdena ซึ่งเป็นอดีตชู้รัก ด้วยเหตุผลง่ายๆ zdena หน้าตาน่าเกลียด

แต่ความจริง mirek รู้อยู่เต็มอกว่า…เขารักเธอ

คนเรา หนีอดีตไม่พ้นจริงๆ

…น่าหัวเราะเยาะ..ใช่ไหม