กับ…วันเหงาๆ…หนึ่งวัน

กับ…วันเหงาๆ…หนึ่งวัน

ฉันสับสน

ภาพตรงหน้า…

แห่งไหนหนอ.. มือสัมผัสถึง…

หนใด…เพียงสายตา..เฝ้ามอง…

………..
ฉันเขียนบทกวีนี้ในบ่ายวันเสาร์ที่…เหงา….

ไม่ได้หยิบกล้องคู่ใจมานาน…

ช่วงหลังของการเดินทาง…

ฉันแค่ ….ต้องไปให้ถึงจุดหมาย…

เพียงเพื่อ….ได้กลับมานั่งอยู่ที่เดิม….ข้างหน้าต่างบานนี้…..

ฉันลืม..ระหว่างทาง….

ฉันเร่ง..ให้ถึงปลายทาง…

ฉันเลย…หลงทาง

วันนี้…ฉันกลับมานั่ง..ที่บานหน้าต่าง..บานเดิม…

หยิบกล้องตัวเดิมขึ้นมา…กด..วันเวลา..เหงาๆ…เก็บไว้

…ที่โต๊ะตัวเดิม…

…ราวกับไม่ลืมตอบรับเสียงทักทายจากสายลมทุกครั้ง…ต้นปีบไหวเอน…เช่นเดิม….

ทว่า….บางเสียง……ที่เคย…ทักทาย…ข้างหน้าตางบานเดิม…กลับห่าง…หาย….

.

..จริงสินะ….ฝนไม่ตกลงมาหลายวันแล้ว

วันนี้…ในฝัน….ฉันได้ยินเสียงฝน…โปรย