สองเล่ม กับ หนึ่งวัน

 

 
 

 

วันนี้อ่านหนังสือจบสองเล่ม
เล่มแรก เป็นของ หลุยส์  เซปุล์เบดา 

ซึ่งเป็นชื่อใหม่สำหรับโลกในมือการอ่านของฉัน

แต่ในประวัติที่เขียนบอกไว้ท้ายเล่ม

เขาดังถ้ดจากการ์เบรียล การ์เซีย มาร์เควส นักเขียนที่ฉันมีหนังสือที่แปลเป็นไทยของเขาทุกเล่ม

(โถ หิ่งห้อยเอ๋ย….แสงเจ้านี่สว่างน้อยจริงๆ…)

 

เมื่ออ่าน ชายชรา ผู้อ่านนิยายรัก จบลงในเวลาเพียงสองชั่วโมง

ฉันก็พบความดีใจของตัวเองที่ได้มารู้จักนักเขียน ผู้สามารถสะกดเวลาให้หยุดอยู่ที่หน้ากระดาษได้จริงๆ (อีกคน)

แรกซื้อ ก็คาดว่าจะได้รู้จักโลกของความรักจากสายตาของชายชรา

ทว่า อ่านจนจบหน้า ชายชรา ผู้อ่านนิยายรัก กลับเป็นวรรณกรรมเพื่อชีวิตที่ทำให้นึกไปถึงเรื่องสั้นของมนัส จรรยงค์ หรือนักเขียนไทยหลายคนที่ใช้ฉากชนบทได้ “ใจ” คนเมืองอย่างฉัน

มนต์เสน่ห์ของเรื่องอยู่ที่เกร็ดเล็กเกร็ดน้อยของการเป็นพรานป่า การใช้ชีวิตอย่างคนที่รู้ค่าของธรรมชาติ คำพรรณาใน ชายชราผู้อ่านนิยายรัก ทำให้ฉันนึกถึงบทกวีที่อยากเขียนอีกมากมาย

แค่คำเปิดเรื่อง..ก็ปล่อยใจฉันเต้นแรง ระทึกตามไปหลายบรรทัดแ

…ท้องฟ้าราวกีบท้องฬาแอ่น ห้อยเฉียดศีรษะเพียงไม่กี่ฝ่ามือ ลมร้อนผ่าวที่ทำให้เนื้อตัวเหนียว กวาดใบไม้ซึ่งร่วงหล่น และทำให้บรรดากล้วยกอเล็กปลูกประดับด้านหน้ที่ทำการผู้ใหญ่บ้านโอนเอนลู่ไปมา…

 

หลุยส์ เขียนเรื่องโดยบรรยายฉากต่างๆ ราวกับเขาอยู่กับมันมานาน คล้ายกำลังเล่าถึงลายเส้นบนฝ่ามือของเขาเอง เมื่อพลิกดูประวัติ ก็ไม่น่าแปลกใจ เพราะเขาใช้เวลาออกเดินทางท่องเที่ยวตั้งแต่อายุยังน้อย และเป็นนักเขียนที่ “สามารถ” มาก เพราะเป็นทั้งนักเขียนนิยาย นักเล่านิทาน นักสร้างหนัง นักบันทึกการเดินทาง

ใครที่ชอบงานแนว magical realism  ต้องชอบหลุยส์ เซปูล์เบดา….

(กล้าเอาแสงที่สว่างกะจิ๊ดริดตรงบั้นท้าย…เป็นประกัน..ฤ เปล่านะ หิ่งห้อย)

 

 

ความจริง รางวัลซีไรต์ ไม่ใช่เรื่องคอขาดบาดตายอะไรสำหรับฉัน บนชั้นหนังสือของฉัน ก็ไม่ได้มีหนังสือที่ได้รางวัลนี้ครบทุกเล่ม ทุกปี

มาปีนี้ที่ใส่ใจ เพราะมีคนรู้จักใกล้ชิดที่เป็นนักเขียน และหนังสือของเขาเข้ารอบ…เท่านั้นเอง

อีกเล่มที่ฉันหยิบมาอ่านและซื้อมาพร้อมกันจึงเกี่ยวกับรางวัลที่ว่า

วรรณกรรมตกสระ

พูดตามตรงที่อยากอ่าน เพราะหนังสือเล่มนี้เข้ารอบชิงซีไรต์

ในใจ   ฉันอยากให้ เคหวัตถุ ของ อนุสรณ์ ติปยานนท์ ได้รางวัล

แต่พอได้อ่าน วรรณกรรมตกสระ…ฉันก็ไม่เสียใจนะ..ถ้าเคหวัตถุจะไม่ได้ และยกรางวัลนี้ให้ กับภาณุ ตรัยเวช แทน

งานเขียนของภาณุ ต้องบอกว่า เป็นแนวใหม่สำหรับวงการนักเขียนไทย

คนละแนวกับปราบดา ทว่า ก็มีกลิ่นที่ใกล้กัน

ขณะที่ใครๆ อาจคิดว่า วรรณกรรมตกสระ เป็นเรื่องเด่น กระทั่งผู้เขียนขังเอามาอธิบายถึงการตั้งชื่อที่เคยเป็นชื่ออื่น คือ งามมีที่รัก 

ฉันกลับชอบ กลอนแมงมุม เรื่องสั้นที่ว่าด้วยการรำลึกถึงคนในอดีตของผู้ชายคนหนึ่ง ระหว่างที่เขารื้อหาของเล่นเก่าในห้องเก็บของ

ฉันขอบเรื่องนี้เพราะคำที่ใช้ไม่สั้น ไม่ยาวเกินไป หลายเรื่องสั้นในเล่มนี้ (ซึ่งมี ๙ เรื่อง) บางครั้ง ดูคล้ายภาณุจะประหยัดคำไปหน่อย เช่นเรื่ิองสัมภาษณ์ครีเอทีฟ ซึ่งเป็นเรื่องที่ฉันไม่ชอบที่สุด

 

ในกลอนแมงมุม ฉันถูกใจเมื่อเขาบรรยายความเปราะบางของคนว่าเช่นเดียวกับเครื่องปั้นดินเผา

…ลองคิดดูว่ามนุษย์เติบโตมาด้วยอะไร ข้าว เนื้อ ผัก ทุกอย่างซึ่งกำเนิดมาจากดิน น้ำ และแสงอาทิตย์ เช่นเดียวกับหม้อ ไห กระถาง คนเราถึงแตกหักเอาง่ายๆ  ไม่ต่างอะไรกับถ้วยโถโอชาม….

 

หนังสือรวมเรื่องสั้น วรรณกรรมตกสระ ภาณุได้เครดิตไม่น้อย เพราะมีทั้งชาติ กอบจิตติ และวาณิช จรุงกิจอนันต์ มาเขียนคำนิยมให้ ทั้งสองขาใหญ่ของวงการเรื่องสั้นบอกว่า เขาเป็นคลื่นลูกใหม่ เป็นอีกความหวังของวงการเรื่องสั้นไทย

 

ฉันเห็นด้วยว่างานเขาน่าสนใจ อ่านได้ ไม่เบื่อง่าย หรืออยากแกล้งลืมทิ้งไว้ตามห้องน้ำสาธารณะเช่นงานเขียนอีกมากมายที่ฉันกลั้นใจอ่านไม่จบ…

 

แต่อยากให้ เตหวัตถุ ได้ซีไรต์

 

 

 

๕๕๕