The Meat Midnight Train

เป็นหนังที่แปลงความรุนแรงให้กลายเป็นงานศิลป์ ได้เยี่ยมเรื่องหนึ่ง

แต่ดูแล้ว ฉันไม่สบายใจอย่างมาก

หวนนึกถึงข่าวที่ได้ดูในทีวี – นักท่องเที่ยวหนุ่มคนหนึ่งฆ่าตัวตายต่อหน้าคนจำนวนมากในสนามบินสุวรรณภูมิ

การแปลงความรุนแรงให้กลายเป็นความสวยงาม กำลังเป็นเชื้อโรคที่แหร่ระบาดกระจายไปทั่วอุตสาหกรรมหนัง..

ซึ่งเชื้อโรคตัวนี้เข้าถึงเราได้ง่ายมาก แค่หยิบแผ่นออกมาจากชั้น ออกมาจากกระบะในตลาดนัด จ่ายเงินไม่กี่สิบบาท

ฤ นี่คือมนตราที่สะกดให้คนสามารถยืนดูคนฆ่าตัวตาย… อย่างไม่รู้สึกอะไร

ฉันถามตัวเอง  แล้วทำไมจึงดูหนังเรื่องนี้จนจบ อุทานด้วยความชื่นชม ระหว่างดูฉากบางฉาก…ด้วยซ้ำ…

แถมยังมาบันทึก…เก็บไว้ในที่นี้อีก…

..ตะคอกถามตัวเอง..

..นี่หล่อนจะ…ปากว่า ตาขยิบ..ไปถึงไหน…